Veelvraat

Je kijkt lekker naar een prachtige natuur documentaire waar plotseling het woord veelvraat in opduikt. We hebben in onze Nederlandse taal toch een paar briljantjes aan woorden. Veelvraat een literair toepasbaar woord voor beeldspraak of beter een symboliek, metafoor. Te gebruiken ter illustratie voor deze dagen van veel (vr)eten verorberen. En een wat pijnlijker richting als aanduiding voor die lekkere dikkerds die (te) veel schijnen te (vr)eten. Nederlandse woorden zijn erg sterk, maar hebben vaak nooit een mooie klank of positief gevoel. Dit in tegenstelling tot de Engelse taal waarin woorden krachtig zijn en harmonieus klinken als de Rainbow. Gelukkig was het een Engelstalige documentaire over een mooi natuurlandschap in winterse bekleding met hier en daar een mistige hikkende geiser. De veelvraat is een dier, niet groter dan een wasbeer met een sterke muskus geur. Samen met soortgenoten scheuren ze een karkas aan stukken en schrokken het op. Ze verdedigen hun prooi, maaltijd furieus tegen alles onder bescherming van hun geur en dikke vacht. Zelfs een troep wolven is niet opgewassen tegen vier veelvraten en moeten hun prooi opgeven en de aftocht blazen. He! Dan klinkt het zo gek nog niet om als veelvraat door het leven te mogen gaan. Al vindt ik de Engelse benaming Wolverine toch wat strepen voor hebben. I am a Wolverine!!

Ik wens alle Wolverines een lekker 2011 toe.

Sipko G. Riemersma