Mijn Tour van 255 km

Vroeger…. Geeft me altijd een bepaald gevoel om met vroeger een verhaaltje te beginnen. Toen was alles beter , nee toen was ik beter, fitter en slanker. Er waren wel wat prestaties van mij in mijn jeugdjaren. Eén van de mooiste is toch wel de tocht op de fiets van Leeuwarden naar Bramsche in Duitsland. Mijn broer amper zeventien was een liefhebber van fietsen. Getuige ook zijn mooi professioneel ogende racefiets, bij elkaar gespaard met zijn ochtendkranten wijk. Die zomer gingen we op bezoek naar vrienden in Bramsche voor twee weekjes. Mijn broer had het lumineuze idee om dit per racefiets te doen. Alleen mijn ouders zagen dat niet zitten, hij alleen op de fiets tweehondervijfenvijftig kilometer. Daarna werd ik door hem bewerkt, eerst zonder resultaat. Ik was vijftien en niet zo’n fietser. Tot ik mij liet verleiden tot de uitspraak dat het een makkie was en dat ik het wel ongetraind kon doen. Tja en dan met nodige jeugdige overmoed moest ik wel. Bloed Zweet en Tranen zijn wel passende woorden voor de tocht die ik ondernam. Ik heb het gehaald, maar ook alleen dankzij mijn broer die ruim veertien uur durende rit voorop reed en mij op dode momenten erdoor heen hielp. Toen we Bramsche naderden heb ik mijn broer nog “geflikt” om in wielertermen te spreken. Op het laatste stuk richting het bord Bramsche ging mijn broer steeds harder rijden en kon ik zijn wiel niet houden. Ik riep rustig aan en op het moment dat hij in de remmen kneep, demarreerde ik om hem heen en kwam als eerste aan met de handen in de lucht, alwaar mijn vader stond en een unieke foto maakte. Het was toen erg hilarisch maar jaren later besef je dat dit één van mijn top jeugdzonde was, met foto bewijslast. Mijn broer is blijven fietsen en heeft zeker twintig keer de Elfstedentocht voor fietsers volbracht. Zelf heb ik één keer een toertocht gedaan van zestig km rondom Joure. Nu in mijn dikke tijd heb ik moeten vechten voor een fiets die mijn gewicht kan dragen. Die heb ik nu een klein jaar. Wat is het toch heerlijk om te kunnen fietsen, ergens heen te gaan. Nog niet ver maar ik werk eraan. Ik moet wel een doel hebben anders ben ik nog steeds die jongen van vroeger die niet zo van fietsen hield, maar wel die tocht dubbel volbracht. Want na die twee weken moesten we ook nog terug van Bramsche naar Leeuwarden, op de fiets………

Sipko G. Riemersma